|
هرگاه
|
||
|
بنده پير خراباتم که لطفش دايم است - - - - ور نه لطف شيخ و زاهد گاه هست و گاه نيست |
متن زیر برگرفته از ماهنامه طلوع مهر است که بسیج دانش آموزی سپاه کاشان اقدام به چاپ آن نموده است. علت قرار دادن این مطلب در این قسمت، ارتباط آن با نتکا(نظام تضمین کیفیت آموزش) می باشد که هر ساله و امسال برای ششمین سال در دبیرستان پسرانه تیزهوشان کاشان برگزار می شود تا تحقیقات، فعالیتها و ساخته های ابتکاری دانش آموزان را نمایش دهد.
جهت حفظ امانت، علامتهای نگارشی به متن اضافه نشده است و همچنین غلطهای املائی موجود در متن اصلی نیز بدون اصلاح آورده شده است.
همزمان با سال نوآوری و شکوفایی بسیج دانش آموزی با کمک گرفتن از نیروهای بسیجی خود در واحد مقاومت دبیرستان تیزهوشان اقدام به برپایی نمایشگاه نوآوری و شکوفایی کرد. این نمایشگاه از اختراعات بسیجیان این واحد تشکیل شده است و روزانه مورد بازدید مدارس دیگر قرار می گیرد.
برای همین خبرنگار ماهنامه ی طلوع مهر با یکی از مسئولین نمایشگاه مصاحبه ای را ترتیب داد.
ایشان در گفتوگو با خبرنگار ما خاطر نشان کرد که ما باید وظیفه ی خود را بشناسیم و از آرمانهای شهیدان دفاع کنیم. وی گفت بحث حال حاضر دنیا بحث علم و تکنولوژی است و ما هدف خود از این نمایشگاه را علاوه بر دفاع از حق ملت ایران در جوامع بین المللی پیروی از سخنان مقام معظم رهبری قرار دادیم و در این راه سعی کردیم که از نسل سومی های انقلاب استفاده کنیم تا به همه ثابت کنیم که هنوز انقلاب پا بر جاست.
ایشان در پاسخ به این سوال که چرا نام نمایشگاه را نوآوری و شکوفایی است گفت: مهمترین علت و اصلی ترین علت این نام گذاری سخنان رهبر عزیزمان در سال نوآوری و شکوفایی است و اذعان داشت که ما برای اثبات وفاداری و نشان دادن آمادگی خود در این سال نام این نمایشگاه را هم نام با نام سال قرار دادیم.
ایشان در آخر ضمن خسته نباشید از تمامی کسانی که در برپایی این نمایشگاه تلاش کردند گفتند درست است که ما برای برپایی این نمایشگاه خیلی تلاش کردیم ولی باید این را بگوییم که اگر کمک های بسیج دانش آموزی و بسیجیان مدرسه نبود این کار سخت و طاقت فرسا امکان پذیر نبود.
پ ن: باز هم جهت حفظ امانت، از قرار دادن علامت تعجب (!) در بسیاری از جملات متن، خودداری شد. خودتان هر جا که لازم می دانید، استفاده کنید!
سلام
امروز درست یک سال از عمر این وبلاگ می گذرد.
توی این یک سال، بعضی ها حرفهایی زدند که یه کم دلخور شدم، اما رو حساب دوستی، گذشتم. یه حرفایی هم من زدم که شاید به مذاق بعضی ها خوش نیومده باشه، که باید به جهت جبران گذشتهای من، اونا هم بی خیال بشن تا دیگه توی سال نو کدورتی باقی نمونه.
مطلب و پست زیادی نذاشتم. فقط به عنوان یه دفترچه خاطرات همگانی (!) به این وبلاگ نگاه می کردم. هرگاه دلم می گرفت و یا موضوعی پیش می اومد که میخواستم بقیه هم بخونن، یه پست اضافه می کردم.
اما به هر حال چندتا دوست خوب پیدا کردم. و چند تا ... که هنوز نمی تونم براشون اسم انتخاب کنم.
... بگذریم.
حالا هم که یک سال از شروع وبلاگ نویسی من میگذره، ناراضی نیستم و به خودم میگم:
تولدت یک سالگی ات مبارک
|