کودک

یه شعر از سیمین بهبهانی به نام « کودک »

به نظرم جالب اومد.

کودك روانه از پى بود،	نق نق كنان كه « من پسته! »
« پول از كجا بيارم من؟ »	زن ناله كرد آهسته.
كودك دويد در دكان:	پایى فشرد و عرًى زد.
گوشش گرفت دكاندار:	« كو صاحبت، زبان بسته؟ »
مادر كشيد دستش را:	« ديدى كه آبرومان رفت؟ »
كودك سرى تكان مى داد	دانسته يا ندانسته.
- « يك سير پسته صد تومان!	نوشابه، بستنى ... سرسام! »
انديشه كرد زن با خود،	از  رنج زندگی خسته.
- « ديروز گردوى تازه	ديده است و چشم پوشيده است.
هر روز چشم پوشي هاش	با روز پيش پيوسته »
کودك روانه از پى بود،	زن سوى او نگاه افكند
با ديده اى كه خشمش را	باران اشكها شسته.
ناگاه جيب كودك را	پر ديد ... - « واى دزديدى؟ »
کودك چو پسته می خنديد	با يك دهان، پر از پسته ...

پ ن: با تشکر از علی نوربخش.